Author Archives: rizikaoikonomika

Antigone: A forgotten case of abstraction of labour

Standard

This is the slide series for the paper presented at the 19th Conference of the Association for Heterodox Economics “Sustainable Economy & Economics”, held at Manchester (10-12.7.2017).

 

https://www.academia.edu/34022427/Antigone_A_forgotten_case_of_abstraction_of_labour

Advertisements

Absolute values, zero prices: An economic paradox as class war weapon

Standard

This is the slide series used to present the paper at the 10th International Critical Management Studies Conference, held at Liverpool (3-5.7.2017).

 

https://www.academia.edu/34007842/Absolute_values_zero_prices_An_economic_paradox_as_class_war_weapon

A suppressed class struggle? Class analysis & parallel currencies

Standard

This is the slide series used for the presentation of the paper at the 4th International Conference on Social & Complementary Currencies – Money, Consciousness and Values for Social Change (Barcelona, 10-14.5.2017).

 

https://www.academia.edu/34007804/A_suppressed_class_struggle_Class_analysis_and_parallel_currencies

Υφαρπαγμένη αλληλεγγύη: Μια ιστορία αντίστασης και καταστολής στην ελληνική καπιταλιστική πατριαρχία

Standard

Οι διαφάνειες από την παρουσίαση

Υφαρπαγμένη Αλληλεγγύη

και παρακάτω η εκτεταμένη περίληψη από τη μελέτη που παρουσιάστηκε στο 1ο Πανελλήνιο Συνέδριο για τα Κοινά και την Κοινωνική και Αλληλέγγυα Οικονομία που έλαβε χώρα στη Θεσσαλονίκη (Α.Π.Θ.), την 4-7/5/2017.

 

Περίληψη

 

Η  παρούσα μελέτη είναι μια διερεύνηση, πώς ο όρος και η πρακτική της αλληλεγγύης προέκυψαν, χρησιμοποιήθηκαν και αποτέλεσαν αντικείμενο κατάχρησης[1] στην Ελλάδα από το 2008 και μετά. Η μελέτη αυτή εντάσσεται σε ένα συνεχιζόμενο ερευνητικό πρόγραμμα που προήλθε από την έρευνά μου για την αλληλέγγυα οικονομία στην Ελλάδα από το 2009 και εξής. Προήλθε όμως και από το γεγονός ότι ως πολιτική άνθρωπος και ως ερευνήτρια που έχει εκπαιδευτεί στην οικονομία αλληλεγγύης από τις ίδιες τις κοινότητες βάσης[2], δεν μπορώ να ισχυριστώ ότι δεν καταλαβαίνω ότι κάτι έχει πάει λάθος με την αλληλεγγύη τα τελευταία εννέα ή δέκα χρόνια στη χώρα. Η ανάλυση στέκεται με κριτικό τρόπο στο γεγονός ότι παρά την καθημερινή ανάληψη δράσεων αλληλεγγύης και την τεράστια δουλειά πολλών ομάδων, κολλεκτιβών ή ακόμα και μεμονωμένων ατόμων που κατά καιρούς σχετίζονται με πρωτοβουλίες αλληλεγγύης, η αλληλεγγύη εξακολουθεί να γίνεται αντιληπτή κυρίως με έναν ανιστορικό τρόπο, ως πανάκεια για όλα τα κοινωνικο-οικονομικά προβλήματα στην Ελλάδα. Το κύριο ερώτημα αυτής της μελέτης είναι, επομένως, πώς η χειραγώγηση του όρου και των πρακτικών που αντιπροσώπευσε ήταν βασικό εργαλείο προκειμένου οι καπιταλιστικές τάξεις και οι εκπρόσωποί τους στην τοπική, επίσημη και ανεπίσημη, πολιτική σκηνή να καταστείλουν την έκφραση και την ανάπτυξη του αντικαπιταλιστικού και, ενδεχομένως αντιπατριάρχικου, δυναμικού των πρακτικών αλληλεγγύης.

Η  έρευνα βασίζεται σε γεγονότα, συζητήσεις και εξελίξεις πολιτικών πρακτικών στην Ελλάδα τα τελευταία εννέα χρόνια. Για τους σκοπούς αυτής της εργασίας, χρησιμοποιώ δημοσιευμένο υλικό το οποίο είναι διαθέσιμο σε όλους μέσω των μέσων μαζικής ενημέρωσης και του διαδικτύου. Η πρόθεσή μου είναι να δείξω πως ό,τι συνέβη με τη χειραγώγηση μέσω του λόγου αλληλεγγύης και μέσω της τοποθέτησης και αναδιάταξης των πρακτικών αλληλεγγύης εντός του γενικού κοινωνικού πλαισίου, συνέβη σε δημόσιο επίπεδο. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπήρξαν υπόγειοι χειρισμοί ή ενέργειες, αλλά ότι η καπιταλιστική πατριαρχία φαίνεται να αδυνατεί να επιτύχει μια αποτελεσματική αντίδραση στις πρακτικές αλληλεγγύης, εκτός και αν αυτή λάβει χώρα στο φως της ημέρας. Ως εκ τούτου, ο δημόσιος χαρακτήρας αποτέλεσε συστατικό στοιχείο της διαδικασίας υφαρπαγής.

 

Η  ανάλυση ξεκινά από την αλληλεγγύη που έχει γίνει λέξη-πασπαρτού, σχεδόν μοδάτος όρος κατά τη διάρκεια των ετών 2008 και εξής, και ειδικά μετά το 2010. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι αυτό το «πασπαρτού» χρησιμοποιήθηκε εκτενώς στον πολιτικό λόγο για να παραμερίσει άλλες συζητήσεις που ήταν απαραίτητες να γίνουν στο πλαίσιο μιας κοινωνίας όπως η ελληνική. Οι δομικές αλληλεπικαλύψεις ανισοτήτων και αδικιών είναι ενδημικές και αλληλοενισχύονται με πολλούς τρόπους, ακόμη και μέσα στα κοινωνικά κινήματα και τους αυτοπροσδιοριζόμενους εναλλακτικούς χώρους. Αυτές οι αδικίες δεν αντιμετωπίστηκαν σωστά, ούτε καν σε επίπεδο λόγου, καθώς θεωρούνταν ότι θα μπορούσαν εύκολα να επιλυθούν μέσω της αλληλεγγύης.

Η  προσέγγισή μου πηγάζει από τη φεμινιστική θεωρία με την ευρεία της έννοια, όχι μόνο επειδή οι πρακτικές αλληλεγγύης στην Ελλάδα είναι ένας χώρος όπου οι γυναίκες εμπλέκονται έντονα, αλλά και επειδή η πατριαρχία είναι το μεγαλύτερο ή βαθύτερο πλαίσιο της ελληνικής κοινωνίας και πολιτικής. Η  πατριαρχία  νοείται ως ένα πολιτικό οικονομικό σύστημα που μπορεί να έχει διάφορες εκδοχές ή διαφορετικές εκφράσεις στο ελληνικό πλαίσιο, αλλά παραμένει ο κύριος τρόπος για την διάρθρωση της κοινωνίας, ιδιαίτερα όσον αφορά στους θεσμούς, την πολιτική και την κατανομή των πόρων (Bennholdt et al 1988, Peterson 1997, 2010 ).

Με άλλα λόγια, τοποθετώ ολόκληρη την έρευνα μέσα στις ιστορικές υλικές συνθήκες της, όπως αυτές έχουν πλαισιωθεί από τον ύστερο καπιταλισμό που αντιμετωπίζει σημαντικές αντιστάσεις από τους ανθρώπους που ζουν στη χώρα, αλλά έχει επίσης επιτύχει σημαντικές προελάσεις έναντι των ομάδων των παραγωγών (Sotiropoulou 2014). Η αλληλεγγύη μέσα σε αυτό το καπιταλιστικό πατριαρχικό πλαίσιο έγινε λόγος και πρακτική που είχαν ανάγκη διάφοροι παράγοντες και ομάδες με διάφορους τρόπους για να επιτύχουν ή να προσπαθήσουν να επιτύχουν τις επιδιώξεις τους, είτε αυτές ήταν αντικαπιταλιστικές είτε όχι. Ως εκ τούτου, η αλληλεγγύη νοείται ως μια διεκδικούμενη πρακτική και ιδέα, ως δράση που έχει πολλαπλές έννοιες και επιπτώσεις ανάλογα με τις περιβάλλουσες πρακτικές, ιδέες και ενέργειες (Bayat 2000, Fanon 2007). Η συγκρουσιακή κατανόηση της αλληλεγγύης έρχεται σε αντίθεση με την ανιστορική χρήση της λέξης και με την πλαστικότητα με την οποία φαίνεται να ταιριάζει σε όλους τους τύπους λόγου που επιζητούν να σχολιάσουν τις οικονομικές συνθήκες στην Ελλάδα.

Για να αναλύσω την αλληλεγγύη και τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιήθηκε και κακοποιήθηκε στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, χρησιμοποιώ επίσης μετα-αποικιακές θεωρίες και αντι-αποικιοκρατική κριτική ώστε να κατανοήσω το ευρωπαϊκό εγχείρημα και πώς λειτούργησε μέσα στην ελληνική κοινωνία (Bhabha 2013, Hechter 1975, Peckham 2004). Οι μετα-αποικιακές θεωρίες επιτρέπουν τη διερεύνηση της κατασκευής της εθνικής ταυτότητας και των αντιλήψεων για την «ελληνικότητα» και την «ευρωπαϊκότητα» που καθορίζουν το πολιτικό οικονομικό πλαίσιο (Carastathis 2014, Bernal 1987). Η  αλληλεγγύη δεν θα μπορούσε να χειραγωγηθεί τόσο αποτελεσματικά, αν δεν υποχρεωνόταν να υπάρχει μαζί με βαθιά ριζωμένες αντιλήψεις και συμπεριφορές που συνδέουν την ελληνική πολιτική ζωή με την ευρωπαϊκή αποικιοκρατία, το ρατσισμό και την (υποτιθέμενη) ανωτερότητα της λευκής φυλής.

Τέλος, ακριβώς επειδή δεν συμβαίνει τίποτε που να έχει ως αιτία μόνο ένα πλαίσιο, διερευνώ τις πραγματικές επιλογές των ελληνικών κυβερνήσεων και πολιτικών ομάδων, επίσημων ή ομάδων βάσης,  κατά τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, και πώς οι επιλογές αυτές οδήγησαν μέχρι στιγμής στην ανάπτυξη της αλληλεγγύης προς τη μια ή την άλλη κατεύθυνση. Για να κατανοήσουμε την  αλληλεγγύη ως αντίσταση σημαίνει ότι πρέπει κανείς να συζητήσει για ποιο πράγμα γίνεται αντίσταση και ενάντια σε τί, ποιοί είναι οι στόχοι της και οι προϋποθέσεις για οποιαδήποτε επιτυχία και πώς οι άνθρωποι που ασχολούνται με την αλληλεγγύη, είτε ενεργούσαν ως πραγματικά αλληλέγγυοι είτε καταχρώνταν την αλληλεγγύη ως όρο και πρακτική, τοποθετούνται ως προς την έννοια της αντίστασης καθ’ αυτής.

Γνωρίζω ότι αυτή η συζήτηση δεν είναι εύκολη, ειδικά επειδή αυτό που συνέβη από το 2008 και μετά όσον αφορά στην αλληλεγγύη είναι ακόμη μια εξελισσόμενη ιστορική διαδικασία. Αναγνωρίζω τους περιορισμούς της ανάλυσής μου όσον αφορά στην προσωπική μου συμμετοχή ως ερευνήτριας και πολιτικού όντος. Δεν μπορώ παρά να αναγνωρίσω ότι όλοι/ες στην Ελλάδα κατά τα τελευταία χρόνια έχουν μια στάση και μια προσωπική και συλλογική ιστορία ως προς την αλληλεγγύη, είτε καλή είτε κακή. Ωστόσο, ακριβώς επειδή η αλληλεγγύη έχει τόσο πολύ χειραγωγηθεί και καταστρατηγηθεί ως όρος και πρακτική, υπάρχει ανάγκη να συζητήσουμε τί συνέβη, το συντομότερο δυνατό. Η  ευκολία και η αντικειμενικότητα είναι κάτι που δεν υπάρχει στις κοινωνικές επιστήμες ούτως ή άλλως, και δεν θα υπήρχε ποτέ σε συζητήσεις για τους κοινωνικούς αγώνες στον ύστερο καπιταλισμό. Η αναβολή αυτής της συζήτησης “για τότε που θα είμαστε έτοιμοι γι’ αυτήν” διαιωνίζει τη χειραγώγηση και τη συστημική βία και επιβάλλει τεράστια αδικία σε βάρος των ανθρώπων και των ομάδων που προσφέρουν το έργο και τις ιδέες τους για να καθιερώσουν και να πραγματοποιήσουν αλληλεγγύη χωρίς να ξεπουλήσουν ποτέ τον όρο ή την πολιτική τους δράση. Η αλληλεγγύη μπορεί να μην είναι πανάκεια, αλλά εξακολουθεί να είναι μια πολιτική αρχή που όλες οι κοινωνίες και οι κοινωνικοί αγώνες χρειάζεται να περιέχουν.

 

Βιβλιογραφία:

Bayat, A. 2000. From “dangerous classes” to “quiet rebels” – Politics of the urban subaltern in the Global South.  International Sociology 15/ 3, 533-557.

Bennholdt-Thomsen, V., Mies, M. & Von Werlhof, C. 1988. Women: The last colony. Zed Books.

Bernal, M. 1987. Black Athena, vols I-III. Rutgers University Press.

Bhabha, H.K. ed. 2013. Nation and narration. Routledge.

Carastathis, A. 2015. The politics of austerity and the affective economy of hostility. Feminist Review 109, 73-95.

Carastathis, A. 2014. Is Hellenism an orientalism? Reflections on the boundaries of Europe in an age of austerity. Critical Race & Whiteness Studies 10 (1-Special Issue: Edward Said – Intellectual, Cultural Critic, Activist).

Collett, J.L. et al 2007. Building solidarity through generalised exchange: A theory of reciprocity. American Journal of Sociology 113 /1 (July), 205-242.

Eduards, M.L. 1994. Women’s agency and collective action. Women’s Studies International Forum 17/2 -3, 181-186.

Fanon, F. 2007. The wretched of the earth. Grove/Atlantic, Inc.

Guha, R. 2003. History at the Limit of World-history. Columbia University Press.

Hechter, M. 1975. Internal colonialism: the Celtic fringe in British national development, 1536-1966. Routledge and Kegan Paul, London.

Mignolo, W.  2012. Local histories/global designs: Coloniality, subaltern knowledges, and border thinking. Princeton University Press.

Peckham, R.S. 2004. Internal colonialism – Nation and region in 19th century. In Todorova, M. (Ed.) Balkan identities-Nation and memory. Hurst & Company, London, 41-58.

Peterson, S.V. 1997. Whose crisis? Early and post-modern masculinism, in Gill, S. & Mittelman J.H., eds: Innovation and transformation in International Studies, Cambridge University Press, Cambridge-New York-Melbourne,  185-202.

Peterson, S.V. 2010. A Long View of Globalization and Crisis. Globalizations 7/1-2, 187-202.

Said, E.W. 1979. Orientalism. Vintage.

Sotiropoulou, I. 2016. Solidarity, grassroots initiatives and power relations. World Economic Review 6, 44-59.

Sotiropoulou, I . 2014. Greek economy as a failure of capitalist patriarchy and the choice of dystopia, “Greece and austerity policies: where next for its economy and society?”, online conference, WEA (20.10-21.12.2014) http://greececonference2014.worldeconomicsassociation.org/

Sotiropoulou, I. 2013. Women in solidarity economy in Greece: Liberation practices or one more task undertaken?, En-gendering Macroeconomics & International Economics Summer Seminar, (16-18.7.2013) Krakow, Poland.

Raman, R.R.K. 2010. Transverse solidarity: Water, power and resistance. Review of Radical Political Economics 42/2, 251-268.

Spivak, G.C. 1988. Can the subaltern speak?. Marxism and the Interpretation of Culture. Macmillan Education UK,  271-313.

Voutilainen, M. 2017. Is there a connection between income inequality and famine mortality? Evidence from the 1860s Finnish famine. 2nd COMPOT Workshop Explaining famines, defining responsibilities (12-15.1.2017), University of Turku.

Weeks, K. 2007. Life within and against work: Affective labor, feminist critique and Post-Fordist politics. Ephemera 7/1,  233-249.

Weiner, A. 1992. Inalienable Possessions.  University of California Press, Berkeley & Los Angeles.

Weiner, A. 1980.  Reproduction: A Replacement for Reciprocity. American Ethnologist 7/1, 71-85.

 

[1] Στο αγγλικό κείμενο έχω προτιμήσει τη λέξη abuse, που σημαίνει και κατάχρηση και κακοποίηση. Εδώ, στην ελληνική γλώσσα επιλέγω την λέξη κατάχρηση (που στη νομική ορολογία διατηρεί και τις δυο σημασίες, όχι όμως στην καθημερινή ορολογία), χωρίς να ξεχνώ την κακοποίηση που υπέστη και η λέξη αλλά κυρίως τα κοινωνικά κινήματα που που υπήρξαν συνεπή με την έννοια της αλληλεγγύης. Χρησιμοποιώ και τις δύο έννοιες στην ανάλυσή μου, γιατί κρίνω ότι και οι δυο μαζί αποδίδουν καλύτερα τί ακριβώς συνέβη, κατάχρηση και κακοποίηση, σε ιδέες, ανθρώπους και κινήματα τα τελευταία χρόνια. Με την έννοια της κακοποίησης δεν εννοώ μόνο την καταστολή που αντιμετώπισαν αλλά και (κατά κύριο λόγο) την χειραγώγησή τους να συμμετέχουν ή να γίνουν άλλοθι σε πολιτικές τις οποίες δεν είχαν ούτε εγκρίνει ούτε εντάξει ποτέ στους στόχους τους.

[2] Εξακολουθώ να έχω ζητήματα με τη μετάφραση του όρου grassroots στα ελληνικά. Για την έρευνα σχετικά με την οικονομική γνώση που υπάρχει εκτός ακαδημαϊκής κοινότητας, το grassroots το μεταφράζω ως «ριζικά». Εδώ όμως είχα δυο επιλογές για τις κοινότητες, «λαϊκές» ή «βάσης». Προτίμησα τη δεύτερη μετάφραση, μια και το «λαϊκές», αν και μου φαίνεται εξαιρετικά ακριβές, έχει πολλά ερωτηματικά που συνδέονται με την κατάχρηση της λέξης «λαός» και «λαϊκός» τις τελευταίες δεκαετίες ή και πολύ νωρίτερα.

 

 

 

Hijacked solidarity: a story of resistance and suppression in Greek capitalist patriarchy

Standard

This is the link

https://www.academia.edu/33175005/Hijacked_solidarity_A_story_of_resistance_and_suppression_in_Greek_capitalist_patriarchy

and the abstract of my paper presented at the 1st National Conference on Commons and on Social & Solidarity Economy in Greece, held in Thessalonike 4-7.5.2017.

Abstract

The paper is an exploration of how the term and practice of solidarity has emerged, been used and abused in Greece since 2008 onwards. This study is part of an ongoing research project that emerged out of my research on solidarity economy in Greece since 2009 and out of the mere fact that as a political being and a researcher that has been trained in solidarity economy by the grassroots communities themselves, I cannot pretend I do not understand that something wrong has happened with solidarity during the last nine or ten years in the country. The analysis stands critically to the fact that, despite the everyday performance of solidarity actions and the vast work done by many groups, collectives or even individual people who join solidarity initiatives occasionally, solidarity kept being understood mostly in an ahistorical way, as a panacea for all socio-economic ills in Greece. The main question of this study is therefore, how the manipulation of the term and of the practices it represented have been a fundamental tool in order that the capitalist classes and their representatives in the local, formal and informal, political stage, suppress the expression and development of the anti-capitalist and possibly anti-patriarchal potential of solidarity practices.

 

The paper is an investigation grounded on events, discourses and evolutions of political practices in Greece during the last nine years. For the purposes of this paper, I use published material that has been available to everyone through mass media and the internet. My intention is to show that whatever happened with the manipulation through solidarity discourse and through the placement and re-arrangement of solidarity practices within the general social framework, it has happened on public level. This is not to say that there did not exist any underground manipulations or actions, but that capitalist patriarchy appears to be unable to achieve an effective reaction to solidarity practices unless everything is done as well in broad daylight. The public character was therefore, constituent element of the hijacking process.

 

The analysis starts from solidarity having become a buzzword, almost a fashionable term during the years 2008 onwards, especially after 2010.  Of particular interest is that this buzzword has been used extensively in political discourse to crowd out other discussions that were necessary to have been done within a context of a society like the Greek one. Structurally intertwining inequalities and injustices are endemic and reinforce each other in multiple ways, even within social movements and self-defined alternative spaces. Those injustices were not addressed properly, not even on discourse level, as those were thought that they would be easily resolved through solidarity.

 

My approach stems from feminist theory in its broad sense, not only because solidarity practices in Greece were a space where women were heavily involved but also because patriarchy is the greater or deeper framework of Greek society and politics. Patriarchy is understood as a political economic system that might have various versions or various expressions in the Greek context, but still remains the main way of articulating society, especially concerning its institutions, politics and resource distribution (Bennholdt et al 1988, Peterson 1997, 2010).

 

In other words, I place the entire investigation within its historical material conditions as those have been framed through late capitalism that faces important resistances from the people who live in the country but has also achieved important advances against the groups of producers (Sotiropoulou 2014). Solidarity within this capitalist patriarchal context became a discourse and a practice that was needed by various actors and groups in various ways in order to achieve or try to achieve their agendas, whether those have been anti-capitalist or not. Solidarity, therefore, is understood as a contested practice and idea, as an action that has multiple meanings and implications depending on the surrounding practices, ideas and actions (Bayat 2000, Fanon 2007). The contested understanding of solidarity is contrasted with the ahistorical use of the word and with the plasticity with which it seems to fit all discourses that want to comment on the economic conditions of Greece.

 

To analyse solidarity and how it has been used and abused in Greece lately, I also use post-/de-colonial theories and anti-colonial critique to understand the European project and how it worked within Greek society (Bhabha 2013, Hechter 1975, Peckham 2004). The post-/de-colonial theories permit to investigate the construction of national identity and of the perceptions of “greekness” and “europeanness” that define the political economic context (Carastathis 2014, Bernal 1987). Solidarity could not have been manipulated so effectively if it had not to exist along with deeply ingrained perceptions and behaviours that link Greek politics to European colonialism, racism and white supremacy.

 

Finally, exactly because nothing happens having as a reason a context alone, I explore the actual choices of Greek governments and political groups, whether formal or grassroots during the last years in Greece, and how those choices led the development of solidarity to one or another direction so far. Understanding solidarity as resistance means that one needs to discuss what is the resistance about and against what, what are its aims and the conditions for any success and how the people involved with solidarity, whether they were acting as truly solidary or they were abusing solidarity as a term and practice, are situated towards the notion of resistance as such.

 

I am aware that this discussion is not an easy one, especially because what has happened since 2008 onwards concerning solidarity is still an ongoing historical process. I recognise the limitations of my analysis in terms of personal involvement as a researcher and political being. I cannot but recognise that everyone in Greece during the last years has a stance and a personal and collective history towards solidarity, for good or for bad. However, exactly because solidarity has been so much manipulated and abused as a term and practice, there is need to discuss what has happened as soon as possible. Easiness and objectiveness is something that does not exist in social sciences anyway, and it would not exist in discussing social struggles in later capitalism in any case. Postponing this discussion though, “for whenever we will be ready for it” perpetuates the manipulation and systemic violence and makes huge injustice to the people and groups who offer(ed) their work and ideas to establish and practice solidarity without ever selling the term or their own politics out. Solidarity may not have been a panacea but it is still a political principle that all societies and social struggles need to encompass.

 

References:

Bayat, A. 2000. From “dangerous classes” to “quiet rebels” – Politics of the urban subaltern in the Global South.  International Sociology 15/ 3, 533-557.

Bennholdt-Thomsen, V., Mies, M. & Von Werlhof, C. 1988. Women: The last colony. Zed Books.

Bernal, M. 1987. Black Athena, vols I-III. Rutgers University Press.

Bhabha, H.K. ed. 2013. Nation and narration. Routledge.

Carastathis, A. 2015. The politics of austerity and the affective economy of hostility. Feminist Review 109, 73-95.

Carastathis, A. 2014. Is Hellenism an orientalism? Reflections on the boundaries of Europe in an age of austerity. Critical Race & Whiteness Studies 10 (1-Special Issue: Edward Said – Intellectual, Cultural Critic, Activist).

Collett, J.L. et al 2007. Building solidarity through generalised exchange: A theory of reciprocity. American Journal of Sociology 113 /1 (July), 205-242.

Eduards, M.L. 1994. Women’s agency and collective action. Women’s Studies International Forum 17/2 -3, 181-186.

Fanon, F. 2007. The wretched of the earth. Grove/Atlantic, Inc.

Guha, R. 2003. History at the Limit of World-history. Columbia University Press.

Hechter, M. 1975. Internal colonialism: the Celtic fringe in British national development, 1536-1966. Routledge and Kegan Paul, London.

Mignolo, W.  2012. Local histories/global designs: Coloniality, subaltern knowledges, and border thinking. Princeton University Press.

Peckham, R.S. 2004. Internal colonialism – Nation and region in 19th century. In Todorova, M. (Ed.) Balkan identities-Nation and memory. Hurst & Company, London, 41-58.

Peterson, S.V. 1997. Whose crisis? Early and post-modern masculinism, in Gill, S. & Mittelman J.H., eds: Innovation and transformation in International Studies, Cambridge University Press, Cambridge-New York-Melbourne,  185-202.

Peterson, S.V. 2010. A Long View of Globalization and Crisis. Globalizations 7/1-2, 187-202.

Said, E.W. 1979. Orientalism. Vintage.

Sotiropoulou, I. 2016. Solidarity, grassroots initiatives and power relations. World Economic Review 6, 44-59.

Sotiropoulou, I. 2014. Greek economy as a failure of capitalist patriarchy and the choice of dystopia, “Greece and austerity policies: where next for its economy and society?”, online conference, WEA (20.10-21.12.2014) http://greececonference2014.worldeconomicsassociation.org/

Sotiropoulou, I. 2013. Women in solidarity economy in Greece: Liberation practices or one more task undertaken?, En-gendering Macroeconomics & International Economics Summer Seminar, (16-18.7.2013) Krakow, Poland.

Raman, R.R.K. 2010. Transverse solidarity: Water, power and resistance. Review of Radical Political Economics 42/2, 251-268.

Spivak, G.C. 1988. Can the subaltern speak?. Marxism and the Interpretation of Culture. Macmillan Education UK,  271-313.

Voutilainen, M. 2017. Is there a connection between income inequality and famine mortality? Evidence from the 1860s Finnish famine. 2nd COMPOT Workshop Explaining famines, defining responsibilities (12-15.1.2017), University of Turku.

Weeks, K. 2007. Life within and against work: Affective labor, feminist critique and Post-Fordist politics. Ephemera 7/1,  233-249.

Weiner, A. 1992. Inalienable Possessions.  University of California Press, Berkeley & Los Angeles.

Weiner, A. 1980.  Reproduction: A Replacement for Reciprocity. American Ethnologist 7/1, 71-85.

 

 

Πρόγραμμα 1ου Πανελληνίου Συνεδρίου για τα Κοινά & την Κοινωνική & Αλληλέγγυα Οικονομία

Standard

Εδώ θα βρείτε το πρόγραμμα του 1ου Πανελληνίου Συνεδρίου για τα Κοινά και την Κοινωνική & Αλληλέγγυα Οικονομία, που θα γίνει στη Θεσσαλονίκη την επόμενη εβδομάδα 4-7 Μαϊου. Η συμμετοχή και η παρακολούθηση είναι δωρεάν, ώστε να διευκολυνθούν όλοι και όλες να παρακολουθήσουν.

 

https://commonsseauth.wordpress.com/%CF%80%CF%81%CF%8C%CE%B3%CF%81%CE%B1%CE%BC%CE%BC%CE%B1-1%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AE%CE%BD%CE%B9%CE%BF%CF%85-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%B5%CE%B4%CF%81%CE%AF%CE%BF%CF%85/

 

 

 

What if economics was otherwise? – Κι αν τα οικονομικά ήταν αλλιώς;

Standard

This is the story of my research in pictures only! It has been prepared as a pechakucha presentation for the Research Communication Skills Course, run and taught by Dr Kieran Fenby-Hulse at Coventry University, Autumn-Winter 2016-7.

 

Αυτή είναι η ιστορία της έρευνάς μου μόνο με εικόνες! Ετοιμάστηκε σαν παρουσίαση pechakucha για το Μάθημα Επικοινωνιακών Δεξιοτήτων για Έρευνα, που έλαβε χώρα και διδάχθηκε από τον Δρα Kieran Fenby-Hulse στο Πανεπιστήμιο του Κόβεντρυ, το φθινόπωρο-χειμώνα 2016-7.

 

https://www.academia.edu/32715648/What_if_economics_was_otherwise

Globalisation & Public Health – Παγκοσμιοποίηση και Δημόσια Υγεία

Standard

Αυτές είναι οι διαφάνειες, η άσκηση και η βιβλιογραφία για την διάλεξη σχετικά με την Παγκοσμιοποίηση και τη Δημόσια Υγεία, στις 8 Φεβρουαρίου 2017 στη Σχολή Νοσηλευτικής, Μαιευτικής και Υγείας του Πανεπιστημίου του Κόβεντρυ.

This is the set of slides, the exercise and the reading list for the “Globalisation & Public Health” session on February 8th at the School of Nursing, Midwifery & Health of Coventry University.

https://www.academia.edu/32353124/Globalisation_and_Public_Health_slides_exercise_and_reading_list_

 

 

What if there is no surplus in the economy? – Και αν δεν υπάρχει πλεόνασμα στην οικονομία

Standard

Αυτές είναι οι διαφάνειες για τη μελέτη που παρουσιάστηκε στο Συνέδριο Ιστορικού Υλισμού 2017, που διεξήχθη στη Βηρυττό, 10-12 Μαρτίου 2017.

https://www.academia.edu/31944779/What_if_there_is_no_surplus_in_the_economy

This is the slide presentation used at the Historical Materialism -Beirut 2017 Conference (10-12.3.2017, Beirut – Lebanon).

Accounting value for food: Some main issues

Standard

This the slides set of the presentation at the Deliberative Process 1 of 2 “Transitions to Sustainable Food Systems”, held in Bristol on January 26th 2017.

https://www.academia.edu/31504677/Accounting_value_for_food_Some_main_issues