Tag Archives: αποικιοκρατία

Πολλές γλώσσες σε μια οικονομία ή πολλές οικονομίες σε μια γλώσσα

Standard

 

Άρθρο γνώμης που δημοσιεύθηκε στο Τεύχος 1 του περιοδικού  Yusra Magazine

που κυκλοφόρησε τον Ιούνιο 2019. Το άρθρο αποτελεί μια σύντομη παρουσίαση σχετικά με μελέτη που έκανα την περασμένη χρονιά και είναι και αυτή σε στάδιο επεξεργασίας για δημοσίευση Many languages in one economy – Πολλές γλώσσες σε μία οικονομία

 

 

 

Advertisements

“Less State” in austerity – “Λιγότερο κράτος” στη λιτότητα

Standard

Co-authored with Dr Nuria Giniger (University of Buenos Aires), chapter in: Kate Power, Tanweer Ali & Eva Lebduskova, editors (2019): Discourse analysis and austerity: Critical studies from economics and linguistics, Routledge – Taylor & Francis Group, pp. 80-107.

Με συν-συγγραφέα την Δρα Νούρια Χινιχέρ (Πανεπιστήμιο του Μπουένος Άιρες), κεφάλαιο στον συλλογικό τόμο: Kate Power, Tanweer Ali & Eva Lebduskova, editors (2019): Discourse analysis and austerity: Critical studies from economics and linguistics, Routledge – Taylor & Francis Group, σελ. 80-107.

 

https://www.academia.edu/38889678/_Less_State_in_austerity_A_concept_masking_the_central_agent_of_neoliberal_policies

 

 

[Περίληψη στα ελληνικά μετά το αγγλικό κείμενο]

Our research focuses on both the discourse concerning the role of a State/government in austerity context and on what the practice of austerity policies imply for the role of the State in the economy. We use two countries, Argentina and Greece, as case studies in order to investigate, first in which ways the discourse about the role of the State supported austerity policies and created a conceptual framework for further promotion of neoliberal reforms; and second, whether and to what extent the “less State” argument was a cover for changing or even expanding the role of the central government to directly benefit capitalist agents and redistribute social wealth in favour of the few.
By putting the debate on the role of the State at the center of our analysis, we found out that the State has a central role in austerity policies and without its firm, even violent, intervention, those policies would not be possible to be implemented. In contrast to the discourse, the State is not “reduced” but enhanced or expanded to a different direction.
We used historical and contemporary information in order to examine how the “less State” argument has been used in both Argentina and Greece during the last decades. Our analysis takes into account the different historical and social contexts of the two countries, for example, the blood-thirsty anti-communist “preventive counterrevolution” in Argentina, or Greece’s participation in the Eurozone. However, differences are intertwined with several major commonalities in neoliberal policies in both countries, like the destruction of hundreds of thousands of job positions, the impoverishment of the majority of the population, the breakdown of public services and previously established social rights, the privatisation of the commons and several public goods and services and the acute repression of emerging resistances.

Keywords: State, austerity, welfare, privatisations, deregulation, Argentina, Greece.

 

 
“Λιγότερο Κράτος” στη λιτότητα: Μια έννοια που κρύβει τον κεντρικό φορέα των νεοφιλελεύθερων πολιτικών

Η έρευνά μας επικεντρώνεται τόσο στον λόγο αναφορικά με το ρόλο του Κράτους/κυβέρνησης σε ένα πλαίσιο λιτότητας όσο και στο τί συνεπάγονται οι πολιτικές λιτότητας για τον ρόλο του Κράτους στην οικονομία. Χρησιμοποιούμε δύο χώρες, την Αργεντινή και την Ελλάδα, ως περιπτωσιολογικές μελέτες ώστε να διερευνήσουμε, πρώτον με ποιούς τρόπους ο λόγος για τον ρόλο του Κράτους στήριξε τις πολιτικές λιτότητας και δημιούργησε ένα εννοιολογικό πλαίσιο για περαιτέρω προώθηση νεοφιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων. Και δεύτερον, για να διερευνήσουμε εάν και σε ποιά έκταση το επιχείρημα για «λιγότερο Κράτος» ήταν μια επικάλυψη για να μεταβληθεί ή ακόμη και να επεκταθεί ο ρόλος της κεντρικής κυβέρνησης ώστε να ωφελήσει ευθέως καπιταλιστικούς φορείς και να αναδιανείμει τον κοινωνικό πλούτο εις όφελος των λίγων.
Θέτοντας τον διαξιφισμό για τον ρόλο του Κράτος στο κέντρο της ανάλυσής μας, βρήκαμε ότι το Κράτος έχει κεντρικό ρόλο στις πολιτικές λιτότητας και χωρίς την σταθερή, ακόμη και βίαιη, παρέμβασή του αυτές οι πολιτικές δεν θα μπορούσαν να εφαρμοστούν. Αντίθετα προς τον (δημόσιο) λόγο, το Κράτος δεν «μειώνεται» αλλά ενισχύεται ή επεκτείνεται σε διαφορετική κατεύθυνση.
Χρησιμοποιήσαμε ιστορικές και σύγχρονες πληροφορίες ώστε να εξετάσουμε πώς το επιχείρημα για “λιγότερο Κράτος» χρησιμοποιήθηκε στην Αργεντινή και στην Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες. Η ανάλυσή μας λαμβάνει υπ’ όψη τα διαφορετικά ιστορικά και κοινωνικά πλαίσια των δύο χωρών, για παράδειγμα, την αιμοσταγή αντικομμουνιστική «προληπτική αντεπανάσταση» στην Αργεντινή, ή την συμμετοχή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη. Εντούτοις, οι διαφορές συμπλέκονται με πολλά μείζονα κοινά σημεία στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές και στις δυο χώρες, όπως η καταστροφή εκατοντάδων χιλιάδων θέσεων εργασίας, η εκφτώχυνση της πλειοψηφίας του πληθυσμού, η κατάρρευση των δημοσίων υπηρεσιών και των προηγουμένως καθιερωμένων κοινωνικών δικαιωμάτων, η ιδιωτικοποίηση των κοινών και διαφόρων δημοσίων αγαθών και η οξεία καταστολή των αναδυόμενων αντιστάσεων.

Λέξεις-Κλειδιά: Κράτος, λιτότητα, κοινωνικό κράτος, ιδιωτικοποιήσεις, απορρύθμιση, Αργεντινή, Ελλάδα.

Byzantine Yperpyra And Venetian Ducats: Missing Pieces In The Puzzle Of Monetary Theory

Standard

Paper published in Economic Alternatives journal, vol 12, no 3, pp. 419-434.

https://www.academia.edu/37859473/Byzantine_Yperpyra_And_Venetian_Ducats_Missing_Pieces_In_The_Puzzle_Of_Monetary_Theory

Abstract:

The paper stems from a greater project on economic history concerning the monetary system and policies of medieval and renaissance Venice, with a special focus on Venice’s colony of Crete. The Venetian monetary system included various currencies, both minted and virtual, and it was intertwined with the currencies that already existed or appeared in the Eastern Mediterranean during the Venetian imperial era. I examine actual historical examples through the lenses of both mainstream and heterodox monetary theories in order to show the complexity of monetary practices under real conditions and how the available monetary theories need further sophistication in order to explain and systemize our understanding of monetary phenomena.

To make the research inquiry clearer, I focus on two examples that seem to run counter to what current assumptions about monetary structures:
One case is that of the Byzantine yperpyron, a golden coin of the Eastern Roman Empire which seems to survive in Crete island, both the Venetian rule (starting in early 13th century) and the end of the Byzantine Empire itself (in 1453) and remained in circulation, mostly as a virtual currency or accounting unit, until 17th century, together with various other currencies circulating in the island.

The other case is the Venetian ducat itself, a golden coin minted by Venice from late 13th century onwards and well known for its quality of gold and value in international trade in both Mediterranean and Europe. Yet, it seems that the Venetians preferred to use other international currencies in domestic trade. There has been evidence that in some cases the never-debased golden ducat was not accepted in local transactions.

The paper attempts to set the grounds for further investigation and discussion concerning monetary phenomena and the issues those raise for monetary theory.

Keywords: Venice, Crete, monetary history, yperpyron, ducat, monetary theory
JEL Codes: B50, E42, N13, N23, P4, P5.

Υφαρπαγμένη αλληλεγγύη: Μια ιστορία αντίστασης και καταστολής στην ελληνική καπιταλιστική πατριαρχία

Standard

Οι διαφάνειες από την παρουσίαση

Υφαρπαγμένη Αλληλεγγύη

και παρακάτω η εκτεταμένη περίληψη από τη μελέτη που παρουσιάστηκε στο 1ο Πανελλήνιο Συνέδριο για τα Κοινά και την Κοινωνική και Αλληλέγγυα Οικονομία που έλαβε χώρα στη Θεσσαλονίκη (Α.Π.Θ.), την 4-7/5/2017.

 

Περίληψη

 

Η  παρούσα μελέτη είναι μια διερεύνηση, πώς ο όρος και η πρακτική της αλληλεγγύης προέκυψαν, χρησιμοποιήθηκαν και αποτέλεσαν αντικείμενο κατάχρησης[1] στην Ελλάδα από το 2008 και μετά. Η μελέτη αυτή εντάσσεται σε ένα συνεχιζόμενο ερευνητικό πρόγραμμα που προήλθε από την έρευνά μου για την αλληλέγγυα οικονομία στην Ελλάδα από το 2009 και εξής. Προήλθε όμως και από το γεγονός ότι ως πολιτική άνθρωπος και ως ερευνήτρια που έχει εκπαιδευτεί στην οικονομία αλληλεγγύης από τις ίδιες τις κοινότητες βάσης[2], δεν μπορώ να ισχυριστώ ότι δεν καταλαβαίνω ότι κάτι έχει πάει λάθος με την αλληλεγγύη τα τελευταία εννέα ή δέκα χρόνια στη χώρα. Η ανάλυση στέκεται με κριτικό τρόπο στο γεγονός ότι παρά την καθημερινή ανάληψη δράσεων αλληλεγγύης και την τεράστια δουλειά πολλών ομάδων, κολλεκτιβών ή ακόμα και μεμονωμένων ατόμων που κατά καιρούς σχετίζονται με πρωτοβουλίες αλληλεγγύης, η αλληλεγγύη εξακολουθεί να γίνεται αντιληπτή κυρίως με έναν ανιστορικό τρόπο, ως πανάκεια για όλα τα κοινωνικο-οικονομικά προβλήματα στην Ελλάδα. Το κύριο ερώτημα αυτής της μελέτης είναι, επομένως, πώς η χειραγώγηση του όρου και των πρακτικών που αντιπροσώπευσε ήταν βασικό εργαλείο προκειμένου οι καπιταλιστικές τάξεις και οι εκπρόσωποί τους στην τοπική, επίσημη και ανεπίσημη, πολιτική σκηνή να καταστείλουν την έκφραση και την ανάπτυξη του αντικαπιταλιστικού και, ενδεχομένως αντιπατριάρχικου, δυναμικού των πρακτικών αλληλεγγύης.

Η  έρευνα βασίζεται σε γεγονότα, συζητήσεις και εξελίξεις πολιτικών πρακτικών στην Ελλάδα τα τελευταία εννέα χρόνια. Για τους σκοπούς αυτής της εργασίας, χρησιμοποιώ δημοσιευμένο υλικό το οποίο είναι διαθέσιμο σε όλους μέσω των μέσων μαζικής ενημέρωσης και του διαδικτύου. Η πρόθεσή μου είναι να δείξω πως ό,τι συνέβη με τη χειραγώγηση μέσω του λόγου αλληλεγγύης και μέσω της τοποθέτησης και αναδιάταξης των πρακτικών αλληλεγγύης εντός του γενικού κοινωνικού πλαισίου, συνέβη σε δημόσιο επίπεδο. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπήρξαν υπόγειοι χειρισμοί ή ενέργειες, αλλά ότι η καπιταλιστική πατριαρχία φαίνεται να αδυνατεί να επιτύχει μια αποτελεσματική αντίδραση στις πρακτικές αλληλεγγύης, εκτός και αν αυτή λάβει χώρα στο φως της ημέρας. Ως εκ τούτου, ο δημόσιος χαρακτήρας αποτέλεσε συστατικό στοιχείο της διαδικασίας υφαρπαγής.

 

Η  ανάλυση ξεκινά από την αλληλεγγύη που έχει γίνει λέξη-πασπαρτού, σχεδόν μοδάτος όρος κατά τη διάρκεια των ετών 2008 και εξής, και ειδικά μετά το 2010. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι αυτό το «πασπαρτού» χρησιμοποιήθηκε εκτενώς στον πολιτικό λόγο για να παραμερίσει άλλες συζητήσεις που ήταν απαραίτητες να γίνουν στο πλαίσιο μιας κοινωνίας όπως η ελληνική. Οι δομικές αλληλεπικαλύψεις ανισοτήτων και αδικιών είναι ενδημικές και αλληλοενισχύονται με πολλούς τρόπους, ακόμη και μέσα στα κοινωνικά κινήματα και τους αυτοπροσδιοριζόμενους εναλλακτικούς χώρους. Αυτές οι αδικίες δεν αντιμετωπίστηκαν σωστά, ούτε καν σε επίπεδο λόγου, καθώς θεωρούνταν ότι θα μπορούσαν εύκολα να επιλυθούν μέσω της αλληλεγγύης.

Η  προσέγγισή μου πηγάζει από τη φεμινιστική θεωρία με την ευρεία της έννοια, όχι μόνο επειδή οι πρακτικές αλληλεγγύης στην Ελλάδα είναι ένας χώρος όπου οι γυναίκες εμπλέκονται έντονα, αλλά και επειδή η πατριαρχία είναι το μεγαλύτερο ή βαθύτερο πλαίσιο της ελληνικής κοινωνίας και πολιτικής. Η  πατριαρχία  νοείται ως ένα πολιτικό οικονομικό σύστημα που μπορεί να έχει διάφορες εκδοχές ή διαφορετικές εκφράσεις στο ελληνικό πλαίσιο, αλλά παραμένει ο κύριος τρόπος για την διάρθρωση της κοινωνίας, ιδιαίτερα όσον αφορά στους θεσμούς, την πολιτική και την κατανομή των πόρων (Bennholdt et al 1988, Peterson 1997, 2010 ).

Με άλλα λόγια, τοποθετώ ολόκληρη την έρευνα μέσα στις ιστορικές υλικές συνθήκες της, όπως αυτές έχουν πλαισιωθεί από τον ύστερο καπιταλισμό που αντιμετωπίζει σημαντικές αντιστάσεις από τους ανθρώπους που ζουν στη χώρα, αλλά έχει επίσης επιτύχει σημαντικές προελάσεις έναντι των ομάδων των παραγωγών (Sotiropoulou 2014). Η αλληλεγγύη μέσα σε αυτό το καπιταλιστικό πατριαρχικό πλαίσιο έγινε λόγος και πρακτική που είχαν ανάγκη διάφοροι παράγοντες και ομάδες με διάφορους τρόπους για να επιτύχουν ή να προσπαθήσουν να επιτύχουν τις επιδιώξεις τους, είτε αυτές ήταν αντικαπιταλιστικές είτε όχι. Ως εκ τούτου, η αλληλεγγύη νοείται ως μια διεκδικούμενη πρακτική και ιδέα, ως δράση που έχει πολλαπλές έννοιες και επιπτώσεις ανάλογα με τις περιβάλλουσες πρακτικές, ιδέες και ενέργειες (Bayat 2000, Fanon 2007). Η συγκρουσιακή κατανόηση της αλληλεγγύης έρχεται σε αντίθεση με την ανιστορική χρήση της λέξης και με την πλαστικότητα με την οποία φαίνεται να ταιριάζει σε όλους τους τύπους λόγου που επιζητούν να σχολιάσουν τις οικονομικές συνθήκες στην Ελλάδα.

Για να αναλύσω την αλληλεγγύη και τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιήθηκε και κακοποιήθηκε στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, χρησιμοποιώ επίσης μετα-αποικιακές θεωρίες και αντι-αποικιοκρατική κριτική ώστε να κατανοήσω το ευρωπαϊκό εγχείρημα και πώς λειτούργησε μέσα στην ελληνική κοινωνία (Bhabha 2013, Hechter 1975, Peckham 2004). Οι μετα-αποικιακές θεωρίες επιτρέπουν τη διερεύνηση της κατασκευής της εθνικής ταυτότητας και των αντιλήψεων για την «ελληνικότητα» και την «ευρωπαϊκότητα» που καθορίζουν το πολιτικό οικονομικό πλαίσιο (Carastathis 2014, Bernal 1987). Η  αλληλεγγύη δεν θα μπορούσε να χειραγωγηθεί τόσο αποτελεσματικά, αν δεν υποχρεωνόταν να υπάρχει μαζί με βαθιά ριζωμένες αντιλήψεις και συμπεριφορές που συνδέουν την ελληνική πολιτική ζωή με την ευρωπαϊκή αποικιοκρατία, το ρατσισμό και την (υποτιθέμενη) ανωτερότητα της λευκής φυλής.

Τέλος, ακριβώς επειδή δεν συμβαίνει τίποτε που να έχει ως αιτία μόνο ένα πλαίσιο, διερευνώ τις πραγματικές επιλογές των ελληνικών κυβερνήσεων και πολιτικών ομάδων, επίσημων ή ομάδων βάσης,  κατά τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, και πώς οι επιλογές αυτές οδήγησαν μέχρι στιγμής στην ανάπτυξη της αλληλεγγύης προς τη μια ή την άλλη κατεύθυνση. Για να κατανοήσουμε την  αλληλεγγύη ως αντίσταση σημαίνει ότι πρέπει κανείς να συζητήσει για ποιο πράγμα γίνεται αντίσταση και ενάντια σε τί, ποιοί είναι οι στόχοι της και οι προϋποθέσεις για οποιαδήποτε επιτυχία και πώς οι άνθρωποι που ασχολούνται με την αλληλεγγύη, είτε ενεργούσαν ως πραγματικά αλληλέγγυοι είτε καταχρώνταν την αλληλεγγύη ως όρο και πρακτική, τοποθετούνται ως προς την έννοια της αντίστασης καθ’ αυτής.

Γνωρίζω ότι αυτή η συζήτηση δεν είναι εύκολη, ειδικά επειδή αυτό που συνέβη από το 2008 και μετά όσον αφορά στην αλληλεγγύη είναι ακόμη μια εξελισσόμενη ιστορική διαδικασία. Αναγνωρίζω τους περιορισμούς της ανάλυσής μου όσον αφορά στην προσωπική μου συμμετοχή ως ερευνήτριας και πολιτικού όντος. Δεν μπορώ παρά να αναγνωρίσω ότι όλοι/ες στην Ελλάδα κατά τα τελευταία χρόνια έχουν μια στάση και μια προσωπική και συλλογική ιστορία ως προς την αλληλεγγύη, είτε καλή είτε κακή. Ωστόσο, ακριβώς επειδή η αλληλεγγύη έχει τόσο πολύ χειραγωγηθεί και καταστρατηγηθεί ως όρος και πρακτική, υπάρχει ανάγκη να συζητήσουμε τί συνέβη, το συντομότερο δυνατό. Η  ευκολία και η αντικειμενικότητα είναι κάτι που δεν υπάρχει στις κοινωνικές επιστήμες ούτως ή άλλως, και δεν θα υπήρχε ποτέ σε συζητήσεις για τους κοινωνικούς αγώνες στον ύστερο καπιταλισμό. Η αναβολή αυτής της συζήτησης “για τότε που θα είμαστε έτοιμοι γι’ αυτήν” διαιωνίζει τη χειραγώγηση και τη συστημική βία και επιβάλλει τεράστια αδικία σε βάρος των ανθρώπων και των ομάδων που προσφέρουν το έργο και τις ιδέες τους για να καθιερώσουν και να πραγματοποιήσουν αλληλεγγύη χωρίς να ξεπουλήσουν ποτέ τον όρο ή την πολιτική τους δράση. Η αλληλεγγύη μπορεί να μην είναι πανάκεια, αλλά εξακολουθεί να είναι μια πολιτική αρχή που όλες οι κοινωνίες και οι κοινωνικοί αγώνες χρειάζεται να περιέχουν.

 

Βιβλιογραφία:

Bayat, A. 2000. From “dangerous classes” to “quiet rebels” – Politics of the urban subaltern in the Global South.  International Sociology 15/ 3, 533-557.

Bennholdt-Thomsen, V., Mies, M. & Von Werlhof, C. 1988. Women: The last colony. Zed Books.

Bernal, M. 1987. Black Athena, vols I-III. Rutgers University Press.

Bhabha, H.K. ed. 2013. Nation and narration. Routledge.

Carastathis, A. 2015. The politics of austerity and the affective economy of hostility. Feminist Review 109, 73-95.

Carastathis, A. 2014. Is Hellenism an orientalism? Reflections on the boundaries of Europe in an age of austerity. Critical Race & Whiteness Studies 10 (1-Special Issue: Edward Said – Intellectual, Cultural Critic, Activist).

Collett, J.L. et al 2007. Building solidarity through generalised exchange: A theory of reciprocity. American Journal of Sociology 113 /1 (July), 205-242.

Eduards, M.L. 1994. Women’s agency and collective action. Women’s Studies International Forum 17/2 -3, 181-186.

Fanon, F. 2007. The wretched of the earth. Grove/Atlantic, Inc.

Guha, R. 2003. History at the Limit of World-history. Columbia University Press.

Hechter, M. 1975. Internal colonialism: the Celtic fringe in British national development, 1536-1966. Routledge and Kegan Paul, London.

Mignolo, W.  2012. Local histories/global designs: Coloniality, subaltern knowledges, and border thinking. Princeton University Press.

Peckham, R.S. 2004. Internal colonialism – Nation and region in 19th century. In Todorova, M. (Ed.) Balkan identities-Nation and memory. Hurst & Company, London, 41-58.

Peterson, S.V. 1997. Whose crisis? Early and post-modern masculinism, in Gill, S. & Mittelman J.H., eds: Innovation and transformation in International Studies, Cambridge University Press, Cambridge-New York-Melbourne,  185-202.

Peterson, S.V. 2010. A Long View of Globalization and Crisis. Globalizations 7/1-2, 187-202.

Said, E.W. 1979. Orientalism. Vintage.

Sotiropoulou, I. 2016. Solidarity, grassroots initiatives and power relations. World Economic Review 6, 44-59.

Sotiropoulou, I . 2014. Greek economy as a failure of capitalist patriarchy and the choice of dystopia, “Greece and austerity policies: where next for its economy and society?”, online conference, WEA (20.10-21.12.2014) http://greececonference2014.worldeconomicsassociation.org/

Sotiropoulou, I. 2013. Women in solidarity economy in Greece: Liberation practices or one more task undertaken?, En-gendering Macroeconomics & International Economics Summer Seminar, (16-18.7.2013) Krakow, Poland.

Raman, R.R.K. 2010. Transverse solidarity: Water, power and resistance. Review of Radical Political Economics 42/2, 251-268.

Spivak, G.C. 1988. Can the subaltern speak?. Marxism and the Interpretation of Culture. Macmillan Education UK,  271-313.

Voutilainen, M. 2017. Is there a connection between income inequality and famine mortality? Evidence from the 1860s Finnish famine. 2nd COMPOT Workshop Explaining famines, defining responsibilities (12-15.1.2017), University of Turku.

Weeks, K. 2007. Life within and against work: Affective labor, feminist critique and Post-Fordist politics. Ephemera 7/1,  233-249.

Weiner, A. 1992. Inalienable Possessions.  University of California Press, Berkeley & Los Angeles.

Weiner, A. 1980.  Reproduction: A Replacement for Reciprocity. American Ethnologist 7/1, 71-85.

 

[1] Στο αγγλικό κείμενο έχω προτιμήσει τη λέξη abuse, που σημαίνει και κατάχρηση και κακοποίηση. Εδώ, στην ελληνική γλώσσα επιλέγω την λέξη κατάχρηση (που στη νομική ορολογία διατηρεί και τις δυο σημασίες, όχι όμως στην καθημερινή ορολογία), χωρίς να ξεχνώ την κακοποίηση που υπέστη και η λέξη αλλά κυρίως τα κοινωνικά κινήματα που που υπήρξαν συνεπή με την έννοια της αλληλεγγύης. Χρησιμοποιώ και τις δύο έννοιες στην ανάλυσή μου, γιατί κρίνω ότι και οι δυο μαζί αποδίδουν καλύτερα τί ακριβώς συνέβη, κατάχρηση και κακοποίηση, σε ιδέες, ανθρώπους και κινήματα τα τελευταία χρόνια. Με την έννοια της κακοποίησης δεν εννοώ μόνο την καταστολή που αντιμετώπισαν αλλά και (κατά κύριο λόγο) την χειραγώγησή τους να συμμετέχουν ή να γίνουν άλλοθι σε πολιτικές τις οποίες δεν είχαν ούτε εγκρίνει ούτε εντάξει ποτέ στους στόχους τους.

[2] Εξακολουθώ να έχω ζητήματα με τη μετάφραση του όρου grassroots στα ελληνικά. Για την έρευνα σχετικά με την οικονομική γνώση που υπάρχει εκτός ακαδημαϊκής κοινότητας, το grassroots το μεταφράζω ως «ριζικά». Εδώ όμως είχα δυο επιλογές για τις κοινότητες, «λαϊκές» ή «βάσης». Προτίμησα τη δεύτερη μετάφραση, μια και το «λαϊκές», αν και μου φαίνεται εξαιρετικά ακριβές, έχει πολλά ερωτηματικά που συνδέονται με την κατάχρηση της λέξης «λαός» και «λαϊκός» τις τελευταίες δεκαετίες ή και πολύ νωρίτερα.

 

 

 

Slides & reading list for the 7.11.2016 lecture on ecological economics – Διαφάνειες & βιβλιογραφία για την διάλεξη της 7.11.2016 περί οικολογικών οικονομικών

Standard

Οι διαφάνειες είναι στους συνδέσμους

https://www.academia.edu/30155499/Lecture_of_7.11.2016-Part_I_-_Instituted_inequality_Agriculture_in_capitalism_and_development

https://www.academia.edu/30155529/Lecture_of_7.11.2016_-_Part_I%CE%99_-_Trade_and_its_discontents

https://www.academia.edu/30155540/Lecture_of_7.11.2016_-_Part_I%CE%99I_-_Ecological_economics_in_the_global_capitalist_context

 

και η βιβλιογραφία στο σύνδεσμο

https://www.academia.edu/30155572/Lecture_of_7.11.2016_-_Reading_list_for_ecological_economics

 

The three files of slides are accessible at the links

https://www.academia.edu/30155499/Lecture_of_7.11.2016-Part_I_-_Instituted_inequality_Agriculture_in_capitalism_and_development

https://www.academia.edu/30155529/Lecture_of_7.11.2016_-_Part_I%CE%99_-_Trade_and_its_discontents

https://www.academia.edu/30155540/Lecture_of_7.11.2016_-_Part_I%CE%99I_-_Ecological_economics_in_the_global_capitalist_context

and the reading list is at

https://www.academia.edu/30155572/Lecture_of_7.11.2016_-_Reading_list_for_ecological_economics

 

 

 

Projecting the cause over the effect: migration flows in the 2010s & the reversal of global responsibility

Standard

This is the conference presentation at the ISSC conference “On the move – global migrations, challenges & responses”, held in Oslo on October 26th 2016. Full paper will be uploaded soon.

https://www.academia.edu/29504108/PROJECTING_THE_CAUSE_OVER_THE_EFFECT_MIGRATION_FLOWS_IN_THE_2010s_and_THE_REVERSAL_OF_GLOBAL_RESPONSIBILITY